Του Κώστα Ονισένκο
Υπάρχει ένα παραδοσιακό ρωσικό παραμύθι, «το χρυσό ψαράκι», που έγραψε ο Πούσκιν και είναι από τα πιο γνωστά παραμύθια του πρώην σοβιετικού χώρου. Η κανονική ονομασία του είναι «Παραμύθι για τον ψαρά και το ψάρι» αλλά οι περισσότεροι το ξέρουν ως «το χρυσό ψαράκι».
Θεωρείται ότι ο Πούσκιν δανείστηκε την υπόθεση από προγενέστερα παραμύθια των Αδερφών Γκριμ αλλά δεν είναι εύκολο να τον κατηγορήσει κάποιος για λογοκλοπή καθώς είναι σύνηθες φαινόμενο ένα παραμύθι να ταξιδεύει από λαό σε λαό και από εποχή σε εποχή και να γράφεται σε διάφορες εκδοχές. Εν συντομία, η υπόθεση του παραμυθιού έχει ως εξής:
Ένας γέρος και φτωχός ψαράς αλιεύει ένα περίεργο ομιλούν ψάρι. Αυτό το ψάρι του προτείνει μια συμφωνία – να το αφήσει πίσω στη θάλασσα και σε αντάλλαγμα αυτό θα του εκπληρώσει όποια επιθυμία θέλει. Ο γέρος, που είναι θετικός χαρακτήρας της υπόθεσης, αφήνει το ψαράκι χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα και ύστερα πηγαίνει στη γυναίκα του και της εξιστορεί αυτά που είδε. Η γυναίκα αρχίζει να τον κράζει και απαιτεί να βρει ξανά το ψάρι και να του ζητήσει διάφορα πράγματα. Το πήγαινε – έλα επαναλαμβάνεται και κάθε φορά η γυναίκα ζητάει από το ψάρι (δια μέσου του ψαρά) κάτι μεγαλύτερο – να γίνει κυρία, ζάμπλουτη κ.λπ μέχρι που στο τέλος ξιπάζεται εντελώς και ζητάει να γίνει βασίλισσα του κόσμου και το χρυσό ψαράκι να την υπηρετεί σε μόνιμη βάση.
Όπως είναι λογικό, το υπερφυσικό ψάρι τα παίρνει στην κράνα και αφαιρεί από τη γυναίκα όλα αυτά που της είχε δώσει νωρίτερα και στην τελική σκηνή η γυναίκα κάθεται ξανά μπροστά σε μια σπασμένη λεκάνη χωρίς να έχει τίποτα. Το παραμύθι ξεκινάει ως εξής:
Ζούσε ένας γέρος με τη γριά του
Δίπλα στη γαλάζια θάλασσα.
Ζούσαν σε ένα ερειπωμένο υπόγειο
Επί τριάντα και τρία χρόνια…
Αυτό το παραμύθι μπορεί να εξηγήσει σχετικά εύκολα και κατανοητά σε σας τους λόγους του σοβαρού ρήγματος που σημειώθηκε στις σχέσεις Τραμπ – Πούτιν.
Καλό ΣΚ σε όλους τους καλούς ανθρώπους.
