Γράφει ο Λουκάς Βελιδάκης, δημοσιογράφος της “Καθημερινής”
Μου άρεσε η δήλωση Λαβρόφ για την Ελλάδα – είναι απολύτως διαφωτιστική για το ποια είναι η Ρωσία. Όχι για το τι ψέματα λέει, αυτά τα ξέρουμε. Αλλά για το πώς σκέφτεται, πώς απειλεί, πώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τις χώρες που δεν σκύβουν το κεφάλι.
Μας λέει ότι η Ελλάδα «διέκοψε συνεργασία δεκαετιών» – σοβαρά; Δεν προηγήθηκε εισβολή σε ανεξάρτητη χώρα, βομβαρδισμοί, εγκλήματα, εκτοπισμοί; Επειδή η Μόσχα βάφτισε την εισβολή «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (που θα τελείωνε σε 3 ημέρες…), έπρεπε η Ελλάδα να καταπιεί το έγκλημα; Σε ποιους νομίζουν ότι απευθύνονται; Σε προγλωσσικούς;
Η Ρωσία, στη ρητορική του, δεν ευθύνεται ποτέ για τίποτα. Οι άλλοι φταίνε που δεν συνεχίζουν «κανονικά» τη συνεργασία μαζί της, ενώ ισοπεδώνει μια χώρα και απειλεί τους πάντες. Κι ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ο υβριδικός πόλεμος κατά της Ευρώπης (και διάφοροι εδώ νιώθουν την ανάγκη να βρίζουν την κακή Ε.Ε. απέναντι στη… σπουδαία Ρωσία. Τόσο τους κόβει…).
Μας κατηγορεί γιατί στείλαμε όπλα στην Ουκρανία, τα οποία -λέει- χρησιμοποιούνται εναντίον αμάχων και δη Ελλήνων. Κι εδώ λες, όπα μεγάλε… θα βρεις! Το τερμάτισες…
Η Μαριούπολη δεν ήταν απλώς μια ουκρανική πόλη. Ήταν η καρδιά του ελληνισμού στην Ουκρανία. Μια ζωντανή κοινότητα με περισσότερους από 100.000 Έλληνες ομογενείς. Και αυτή η πόλη ισοπεδώθηκε – οι ελληνικής καταγωγής πολίτες εκτοπίστηκαν (αν δεν πέθαναν), ενώ όλοι όσοι έμειναν πίσω -κυρίως στα χωριά- ζουν σε συνθήκες που θυμίζουν αιχμαλωσία.
Η Μαριούπολη μετετράπη σε πόλη-φάντασμα από την έναρξη της εισβολής. Ένα απέραντο νεκροταφείο αμάχων. Τοπικοί φορείς και αναλύσεις εκτιμούν ότι τα θύματα ελληνικής καταγωγής μπορεί να είναι πολύ περισσότερα από όσα καταγράφηκαν επισήμως – απλώς γιατί δεν υπήρχε πια κανείς να τα καταγράψει.
Η ρωσική πλευρά «θυμήθηκε» τους Έλληνες της Ουκρανίας μόνο όταν ήρθε η ώρα της προπαγάνδας. Τους «ξέχασε» όμως όταν οι πύραυλοί της ισοπέδωναν κατοικημένες περιοχές, όταν χτυπούσαν το θέατρο της Μαριούπολης, όταν έθαβαν οικογένειες κάτω από τα ερείπια. Τότε δεν υπήρχε καμία έγνοια για ομογενείς, καμία προστασία, καμία ανθρωπιστική ευαισθησία.
Κι εξακολουθεί να τους στοχοποιεί με τις καθημερινές επιθέσεις στον αστικό ιστό, στις ενεργειακές υποδομές, με το κρύο και την απουσία ρεύματος και θέρμανσης. Αυτά κάνει η Μόσχα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κι αυτή δεν διαστρεβλώνεται, όσο κι αν προσπαθούν.
Ο Λαβρόφ επιστρατεύει την ελληνική διασπορά για να μας κάνει μάθημα… «ανθρωπισμού». Όχι για να εξηγήσει γιατί έθεσαν τους πάντες σε κίνδυνο με την αναίτια εισβολή, αλλά για να ενοχοποιήσει την Αθήνα επειδή δεν έκανε τα στραβά μάτια. Λογική μαφίας: «Έχεις συγγενείς εκεί, άρα σκάσε». Δεν τους πέρασε – κι ευτυχώς.
Ο ίδιος κάνει λόγο για «νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό» της Ευρώπης. Το λέει αυτό ένας αξιωματούχος κράτους όπου δεν υπάρχει ελεύθερος Τύπος, αντιπολίτευση, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη ή εναλλαγή εξουσίας – μόνο σκοτάδι. Όπου αν τολμήσεις να πεις κάτι διαφορετικό, μάλλον θα έχεις την τύχη του Ναβάλνι ή στην καλύτερη περίπτωση αυτού του κωμικού που τιμωρήθηκε με φυλάκιση διότι… ειρωνεύτηκε τον στρατό.
Η δήλωση Λαβρόφ είναι μανιφέστο εκβιασμού, διαστρέβλωσης και κυνισμού. Και γι’ αυτό είναι χρήσιμη και δη στα ελληνικά από τη Ρωσική Πρεσβεία. Γιατί δείχνει καθαρά ποια ακριβώς είναι η Ρωσία και πώς σκέφτεται. Δεν ζητά σεβασμό, ζητά υποταγή. Κι όποιος δεν συμμορφώνεται, στοχοποιείται.
Ως εκ τούτου, η σωστή πλευρά της Ιστορίας ήταν, είναι και παραμένει η Ουκρανία.
