Στο κλίμα μιας κρυφής συμπάθειας ή, έστω, ανοχής στις δολοφονικές πρακτικές του Πούτιν, συνεχίζεται η σχέση των Ελλήνων με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η Αριστερά, που έσπευσε να βαφτίσει γενοκτονία την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, αδιαφορεί απολύτως για την πολεμική πρακτική της Ρωσίας του Πούτιν, ο οποίος πλήττει συστηματικά υποδομές και δολοφονεί αμάχους.
Του Ηλία Κανέλλη
Την αυγή της 24ης Φεβρουαρίου 2022, τα ρωσικά στρατεύματα άρχισαν να βομβαρδίζουν ουκρανικές πόλεις. Υποτίθεται ότι το κράτος του μεγάλου δημοκράτη Πούτιν, με «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», θα «αποναζιστικοποιούσε» την Ουκρανία, η οποία είχε ένα απαράδεκτο για τη Ρωσία φλερτ με την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Στην ουσία, ήταν μια συστηματική και οργανωμένη αναθεωρητική επίθεση κατά μιας ανεξάρτητης χώρας, που αρνούνταν τη μοίρα της ως προτεκτοράτου μιας αυταρχικής Ρωσίας και αναζητούσε το μέλλον της στην αυτοδιάθεση, μαζί με τον ελεύθερο και δημοκρατικό κόσμο. Ο Δυτικός κόσμος συντάχθηκε με την Ουκρανία και, μαζί, η ΕΕ και η Ελλάδα. Εμείς, όχι μόνο λόγω των κοινών δημοκρατικών αξιών μας, αλλά και επειδή οι αναθεωρητικές πολιτικές αλλαγής συνόρων, αν δικαιολογούνταν, μπορούσαν να ανοίξουν τις ορέξεις της αναθεωρητικής Τουρκίας, με την οποία έχουμε ανοιχτές διαφορές.
Ο Δυτικός κόσμος σοκαρίστηκε με τη μεθόδευση και την επίθεση. Για τους δημοκράτες είναι σαφές: η εισβολή στην Ουκρανία είναι μια εγκληματική επιλογή.
Στην Ελλάδα υπήρξε μια ανησυχία – αλλά κυριάρχησε η γνωστή απάθεια για θέματα που θεωρούμε ότι δεν μας αφορούν άμεσα. Την επομένη της εισβολής, ελάχιστοι δημοκράτες πολίτες διαμαρτυρήθηκαν έξω από τη ρωσική πρεσβεία. Πολύ περισσότεροι κομμουνιστές, μέλη και φίλοι του ΚΚΕ, όμως, διαδήλωσαν από τη ρωσική πρεσβεία προς την αμερικανική, φωνάζοντας το σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».
Φαινόταν παράδοξο, αλλά το ΚΚΕ ήδη εξηγούσε με το παραδοσιακό εργαλείο του αντιδυτικισμού τη στήριξή του στη στρατιωτική μηχανή του Πούτιν. Παραδόξως, επίσης, η γραμμή αυτή είχε και άλλους υποστηρικτές, όχι μόνο στην Αριστερά, αλλά και στη Δεξιά – όχι μόνο στην Ακροδεξιά. Η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι βρισκόμαστε «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» προκάλεσε αντιδράσεις και στον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς.
Τη στάση, ουσιαστικά, αδιαφορίας της Ελλάδας εξέφρασε και η στρατευμένη στην Αριστερά κοινότητα της μουσικής. Μάλιστα, σε συναυλίες στο Σύνταγμα κατά του πολέμου κυριάρχησε η ουδετερότητα και η ιδέα ότι οι καλλιτέχνες είναι «με τον άνθρωπο».
Στο μεταξύ, υπήρξαν πρόσωπα και κόμματα που υιοθέτησαν, σε σχετικό ή και σε απόλυτο βαθμό, την προπαγάνδα του ρωσικού κράτους. Την ίδια περίοδο που η Ρωσία διέπραττε αποτρόπαια εγκλήματα πολέμου, στην Μπούτσα ή στη Μαριούπολη (με τη μεγάλη ελληνική εθνική κοινότητα), στην Ελλάδα κατηγορούσαν μαχητές που πολεμούσαν για τη χώρα τους ως φασίστες.
Τον Απρίλιο του 2022, ο ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι μίλησε από κλειστό κύκλωμα στους έλληνες βουλευτές και παρουσίασε βίντεο με δυο μαχητές, ανάμεσα στους οποίους και ο Μιχαήλ (αγνώστου επωνύμου), ένας ελληνικής καταγωγής στρατιώτης του τάγματος Αζόφ, το οποίο υπεράσπιζε τη Μαριούπολη. Τέσσερις βουλευτές, τότε του ΣΥΡΙΖΑ (Νίκος Φίλης, Θοδωρής Δρίτσας, Γιάννης Γκιόλας και Γιώργος Βαρεμένος), διαμαρτυρήθηκαν θορυβωδώς και αποχώρησαν από τη Βουλή αποκαλώντας τον μαχητή φασίστα.
Ο Μιχαήλ σκοτώθηκε στη μάχη μερικές ημέρες μετά και η πόλη κατελήφθη, αφού προηγουμένως οι «αντιφασιστικές» ρωσικές βόμβες έπεσαν στο θέατρο της πόλης, αφήνοντας εκατοντάδες νεκρούς. Κανείς από τους φωνασκούντες και διαμαρτυρόμενους δεν σκέφτηκε ότι αδίκησε έναν στρατιώτη που έπεσε υπέρ πατρίδος, αγωνιζόμενος για αυτοδιάθεση και ελευθερία. Το ότι η ελληνική κοινότητα Μαριούπολης για πολλούς ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ δείχνει την απόλυτη αναισθησία που κυριαρχεί στα στρατόπεδα του λεγόμενου προοδευτισμού.
Οσο περνά ο καιρός, ωστόσο, μια δειλή, ιδεολογικής μορφής και μάλλον στερεότυπη συμπάθεια στη Ρωσία, αντικαθίσταται από συστηματικά μπλοκ ρωσοφιλίας, που δρουν προπαγανδιστικά υποστηρίζοντας την υποδούλωση της Ουκρανίας και του λαού της. Η ρωσοφιλία αυτού του τύπου χρησιμοποιεί τα παραδοσιακά ΜΜΕ για να διαδοθεί, αλλά και τα σόσιαλ μίντια στο διαδίκτυο, όπου και δρουν ψευτικοί λογαριασμοί ή λογαριασμοί ρομπότ, που παρεμβαίνουν στις συζητήσεις και στις διαμάχες. Ταυτόχρονα, πολιτικά κόμματα, δεξιά και αριστερά, δεν κρύβουν τον αντιδυτικισμό τους, υιοθετώντας θέσεις υπέρ των ρωσικών συμφερόντων.
Ενδεικτική της στάσης των κομμάτων απέναντι στον αγώνα της Ουκρανίας είναι η ψήφος των ελλήνων ευρωβουλευτών, σε ψηφοφορία καταδίκης της Ρωσίας, στις 28/11/2024. Από τους 21 έλληνες ευρωβουλευτές απουσίαζαν οι εννιά (επίσημη δικαιολογία: είχαν φύγει νωρίς για να προλάβουν το αεροπλάνο για Αθήνα), υπέρ της συνέχισης βοήθειας στην Ουκρανία ψήφισαν οι Μανώλης Κεφαλογιάννης της Νέας Δημοκρατίας, ο Σάκης Αρναούτογλου και ο Νίκος Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ. Εναντίον ψήφισαν οι Κώστας Αρβανίτης, Νικόλας Φαραντούρης, Ελενα Κουντουρά και Νίκος Παππάς, όλοι τότε του ΣΥΡΙΖΑ, ο Κώστας Παπαδάκης του ΚΚΕ, η Μαρία Ζαχαριά της Πλεύσης Ελευθερίας, ο Εμμανουήλ Φράγκος και η Γαλάτω Αλεξανδράκη της Ελληνικής Λύσης και ο Νίκος Αναδιώτης της Νίκης.
Με αυτούς τους συσχετισμούς συνεχίζουμε στην Ελλάδα να αντιμετωπίζουμε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Στις διαδηλώσεις της ουκρανικής κοινότητας συμπαρίστανται ελάχιστοι. Τα δημοκρατικά αντανακλαστικά έχουν υποσταλεί εντελώς και στις περιπτώσεις παραβιάσεων στοιχειωδών κανόνων εκ μέρους της Ρωσίας, όπως στην περίπτωση του ξαφνικού θανάτου στη φυλακή του Αλεξέι Ναβάλνι, πολιτικού αντιπάλου του Πούτιν, που θεωρήθηκε δολοφονία (δικαίως, όπως αποδείχτηκε πρόσφατα, αφού ο ρώσος πολιτικός φέρεται να δηλητηριάστηκε από τοξίνη βατράχου). Η συγκέντρωση στη ρωσική πρεσβεία για τον Ναβάλνι ήταν μικρή και υποτονική, για την τιμή των όπλων, μιας μικρής ομάδας ευαίσθητων πολιτών. Μόνο αυτοί.
Σε αυτό το κλίμα, μιας κρυφής συμπάθειας ή, έστω, ανοχής στις δολοφονικές πρακτικές του Πούτιν, συνεχίζεται η σχέση των Ελλήνων με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η Αριστερά, που έσπευσε να βαφτίσει γενοκτονία την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, αδιαφορεί απολύτως για την πολεμική πρακτική της Ρωσίας του Πούτιν, ο οποίος πλήττει συστηματικά υποδομές και δολοφονεί αμάχους.
Η παλιά αντανακλαστική συμπάθεια για το «ξανθό γένος» που στο όνομα της αδελφοσύνης και της Ορθοδοξίας είναι κοντά στην Ελλάδα, συναντιέται με την αντανακλαστική συμπάθεια των κομμουνιστικών και κομμουνιστογενών σχημάτων στην ΕΣΣΔ, συνεπώς και στη διάδοχό της Ρωσία, στο όνομα της μόνιμης πάλης εναντίον της δημοκρατικής Δύσης.
Αυτός ο κόσμος είναι διατεθειμένος να μην υπολογίσει τις ιταμές επιθέσεις κατά της Ελλάδας ρώσων κυβερνητικών αξιωματούχων (Λαβρόφ, Ζαχάροβα): στηρίζει την επίθεση μιας μεγάλης χώρας εναντίον ανεξάρτητου κράτους, πιστεύοντας ότι έτσι θα πληγεί ο Δυτικός κόσμος και, ειδικά στην Ελλάδα, οι φιλελεύθερες ιδέες και η σημερινή διακυβέρνηση.
Τέσσερα χρόνια μετά, η ρωσική προπαγάνδα έχει βρει διόδους έκφρασης στην Ελλάδα, μέσω του ΚΚΕ, του κόμματος Βελόπουλου, άλλων κομμάτων της Αριστεράς και της Ακροδεξιάς, αλλά και συγκεκριμένων ΜΜΕ και των social media στο Ιντερνετ. Με άλλα λόγια, ο ελληνικός αντισυστημισμός στηρίζει Πούτιν. Oμοιος ομοίω…
Πηγή: Protagon
