Γράφει ο Λουκάς Βελιδάκης,
δημοσιογράφος στην εφημερίδα “Καθημερινή”
Όταν οι Ουκρανοί μου έλεγαν ότι οι Ρώσοι επιδιώκουν ετσιθελικά να οικειοποιηθούν τα πάντα, τους θεωρούσα λίγο υπερβολικούς. Εκτιμούσα ότι μιλά ο θυμός, ότι η οργή τους γίνεται λέξεις. Κακό του κεφαλιού μου – έσφαλα. Mea culpa.
Η Μόσχα δεν ορρωδεί προ ουδενός. Μέχρι κι ο Καποδίστριας έγινε… Ιβάν.
Η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ, Μαρία Ζαχάροβα, επέλεξε να παρουσιάσει τον Ιωάννη Καποδίστρια ως «Ρώσο κρατικό αξιωματούχο και διπλωμάτη». Η διατύπωση δεν είναι αθώα και δεν είναι ακριβής.
Ο Καποδίστριας ήταν Έλληνας. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1776 και η ιστορική του ταυτότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους. Υπηρέτησε στη ρωσική διπλωματική υπηρεσία και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική της αυτοκρατορικής Ρωσίας. Αυτό όμως δεν τον καθιστά «Ρώσο» με εθνική έννοια.
Τον Απρίλιο του 1827 εξελέγη από τη Γ’ Εθνοσυνέλευση ως Κυβερνήτης της Ελλάδας. Κυβερνήτης του υπό διαμόρφωση ελληνικού κράτους. Πρώτος αρχηγός του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.
Όταν η ρωσική διπλωματία χρησιμοποιεί συνειδητά τον όρο «Ρώσος», δεν πρόκειται για γλωσσική αβλεψία. Είναι πολιτική επιλογή – προσπάθεια οικειοποίησης μιας μορφής που ανήκει στην ελληνική ιστορία.
Ας το βλέπουν αυτό και οι εγχώριοι «πατριώτες», θαυμαστές του Πούτιν, της Ζαχάροβα και κάθε αφηγήματος που στρέφεται εναντίον της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του δυτικού κεκτημένου.
Ελληναράδες (πουτινολάγνοι δλδ), γρηγορείτε. Θέλουν να κάνουν τον Καποδίστρια… Ιβάν. Το αντέχετε;
