Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας προετοιμάζει την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, επιχειρώντας ένα ακόμη πολιτικό «rebranding», η πραγματικότητα της διακυβέρνησής του επιστρέφει αμείλικτη.
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις στο ντοκιμαντέρ της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ «Στο Χιλιοστό» και οι δημόσιες παραδοχές κορυφαίων Ευρωπαίων παραγόντων για την περίοδο των μνημονίων φωτίζουν ξανά μια σκοτεινή εποχή: εκείνη όπου η Ελλάδα βρέθηκε κυριολεκτικά μία ανάσα από την οικονομική και εθνική καταστροφή.
Βεβαίως, το ΔΝΤ παραδέχθηκε σοβαρά λάθη. Ο Ντομινίκ Στρος-Καν αναγνώρισε ότι υποτιμήθηκαν οι συνέπειες της λιτότητας και ότι ζητήθηκαν υπερβολικά γρήγορες μεταρρυθμίσεις. Όμως η παραδοχή αυτή δεν αθωώνει τον Αλέξη Τσίπρα. Αντιθέτως, αναδεικνύει ακόμη περισσότερο το μέγεθος της πολιτικής εξαπάτησης που υπέστη ο ελληνικός λαός.
Διότι ο Τσίπρας δεν εμφανίσθηκε ως ένας ηγέτης που είπε την αλήθεια και απέτυχε. Εμφανίσθηκε ως ο άνθρωπος που υποσχέθηκε ότι θα «σκίσει τα μνημόνια», ότι θα καταργήσει τη λιτότητα «με έναν νόμο και ένα άρθρο», ότι θα συγκρουστεί δήθεν με τους δανειστές χωρίς κόστος και χωρίς συνέπειες. Και τελικά έκανε ακριβώς τα αντίθετα.
Το αποτέλεσμα; Capital controls, κλειστές τράπεζες, διάλυση της οικονομικής εμπιστοσύνης, φυγή επενδύσεων και ένα τρίτο, αχρείαστο, μνημόνιο δισεκατομμυρίων. Την ίδια ώρα, όπως αποκαλύπτεται σήμερα, στις Βρυξέλλες υπήρχε ήδη οργανωμένο σχέδιο Grexit με την κωδική ονομασία «Αλβανία», που προέβλεπε ακόμη και κατάρρευση του νέου νομίσματος έως και 80% μέσα σε μία νύχτα.
Η Ελλάδα έφθασε στο χείλος του γκρεμού όχι μόνο εξαιτίας των σκληρών απαιτήσεων των δανειστών, αλλά και εξαιτίας της ανεύθυνης, ιδεοληπτικής και θεατρικής διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αναφορά του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος δήλωσε ότι είχε προτείνει στον Τσίπρα να φορολογήσει τους εφοπλιστές αντί να προχωρήσει σε περικοπές συντάξεων, με τον τότε πρωθυπουργό να αρνείται. Δηλαδή, ο πολιτικός που οικοδόμησε ολόκληρη την εικόνα του πάνω στην υποτιθέμενη «ταξική σύγκρουση» και την υπεράσπιση των αδυνάτων, στην πράξη αποδέχθηκε μέτρα που τσάκισαν τη μεσαία τάξη και τους συνταξιούχους.
Και σήμερα; Σήμερα επιχειρεί να επιστρέψει σαν να μη συνέβη τίποτε. Χωρίς αυτοκριτική. Χωρίς συγγνώμη. Χωρίς πραγματική μεταμέλεια.
Αντιθέτως, το πολιτικό σχέδιο που διαφαίνεται επιχειρεί να παρουσιάσει τον ίδιο άνθρωπο ως «νέα λύση» για τη χώρα. Πρόκειται όμως για ένα επικοινωνιακό τέχνασμα που προσβάλλει τη μνήμη και τη νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ένα άφθαρτο νέο πρόσωπο. Είναι ο πρωθυπουργός του δημοψηφίσματος-παρωδίας, των ψευδαισθήσεων, της διχαστικής ρητορικής και της μεγαλύτερης πολιτικής κυβίστησης της μεταπολίτευσης. Είναι ο άνθρωπος που υποσχέθηκε «περήφανη διαπραγμάτευση» και παρέδωσε ένα βαρύτερο μνημόνιο. Είναι εκείνος που κατήγγελλε τους «γερμανοτσολιάδες» και τελικά εφάρμοσε πολιτικές σκληρότερες από όσες κατηγορούσε.
Η δημοκρατία ασφαλώς επιτρέπει σε κάθε πολιτικό να επιστρέφει και να διεκδικεί ξανά την εμπιστοσύνη του λαού. Όμως η δημοκρατία απαιτεί και μνήμη. Και η συλλογική μνήμη δεν μπορεί να διαγραφεί με νέο λογότυπο, νέο κόμμα ή νέες επικοινωνιακές καμπάνιες.
Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά τα ψέματα της περιόδου 2015. Και το ελάχιστο που θα όφειλε σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας πριν ζητήσει ξανά εξουσία, θα ήταν μια ειλικρινής παραδοχή ευθυνών. Μέχρι στιγμής, όμως, δεν έχει δείξει ούτε ίχνος μετανοίας.
