Του Σάκη Μουμτζή
Οκτώ βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας αδίκως κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στη διασπάθιση χρημάτων από τα Ευρωπαϊκά Ταμεία. Η υπόθεση των δύο, των κυρίων Αθανασίου και Χατζηβασιλείου ήδη ετέθη στο αρχείο. Για τους υπόλοιπους το γνωστό πόρισμα Τυχεροπούλου, το οποίο ως γνωστό ζητήθηκε κατόπιν εορτής, ήταν απαλλακτικό.
Έχει επισημανθεί από πλειάδα σχολιαστών πως η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας με τον τρόπο που έγινε, τη χρονική στιγμή που έγινε, είχε όλα τα χαρακτηριστικά της πολιτικής παρέμβασης. Επεδίωκε να αναδιαμορφώσει το πολιτικό τοπίο, σε αγαστή συνεργασία με συγκεκριμένα ΜΜΕ.
Το ερώτημα είναι ένα: οι βουλευτές που είδαν το όνομά τους «κρεμασμένο στα μανταλάκια» δε σκοπεύουν να αντιδράσουν; Τι περιμένουν για να καταθέσουν μηνυτήρια αναφορά κατά συγκεκριμένων εισαγγελέων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας; Η κακοδικία και η κατάχρηση εξουσίας μπορεί να τεκμηριωθεί με τα υπάρχοντα δεδομένα. Πάντως το πολύ το κιμπαρλίκι εκλαμβάνεται και ως αδυναμία.
Στο κάτω – κάτω η κυβέρνηση οφείλει να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα πως θα αντιδράσει σε παρόμοιες μελλοντικές μεθοδεύσεις. Είμαι σίγουρος πως στο Μέγαρο Μαξίμου αντιλήφθηκαν τι παιχνίδι παίχτηκε και θα ήθελαν να μην επαναληφθεί. Αλλά για να συμβεί αυτό και η κυβέρνηση κάπως θα πρέπει κάτι να κάνει. Αυτή η αδράνεια μου θυμίζει την τραγωδία των Τεμπών.
Ακριβώς την ίδια φοβική συμπεριφορά επέδειξαν και τότε κυβερνητικά στελέχη απέναντι στους κομπογιαννίτες—πραγματογνώμονες του ξυλολίου. Και σε αυτήν την περίπτωση υπήρξε πολιτικός σχεδιασμός για την ανατροπή της κυβέρνησης, του οποίου μέρος ήταν και οι «πραγματογνώμονες». Σήμερα έχουν λουφάξει στη γωνία τους, μακριά από τη δημόσια σφαίρα, αλλά και ατιμώρητοι για τα όσα διέπραξαν.
Είναι κανόνας στη ζωή, όταν δεν ασχολείσαι με τις επιλήψιμες συμπεριφορές οποιουδήποτε δημοσίου προσώπου, μετά από λίγο καιρό θα ξανακτυπήσει. Με αυτούς τους ανθρώπους δε χωρούν συμβιβασμοί. Πολύ δε περισσότερο αν έχουν και το σύνδρομο του σύγχρονου Ροβεσπιέρου και το έχουν αποδείξει κατά το παρελθόν. Αυτό το σύνδρομο, πέραν όλων των άλλων, πολύ εύκολα τίθεται στην υπηρεσία πολιτικών σχεδιασμών με τρόπο αντιθεσμικό, καθώς ακυρώνει τη διάκριση των εξουσιών. Ο σύγχρονος Ροβεσπιέρος νομίζει πως στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται η εκτελεστική με τη δικαστική εξουσία, εν ονόματι ενός καλού σκοπού ή ενός παιγνίου εξουσίας. Η πατρίδα μας τα έχει ζήσει αυτά στην εποχή των μνημονίων και τώρα δυστυχώς γίνεται μια απόπειρα να τα ξαναζήσει, σε άλλο, ανώτερο επίπεδο.
Νομίζω πως και ο Νικήτας Κακλαμάνης θα μπορούσε να ενημερώσει το ευρωκοινοβούλιο για τον κίνδυνο που διέτρεξε η Βουλή των Ελλήνων να λάβει λάθος αποφάσεις εξαιτίας των σκοπιμοτήτων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Έτσι, για να μη νομίζουν πως τρώμε κουτόχορτο.
ΥΓ1. Υπήρξε διάλογος μεταξύ της κυρίας Τυχεροπούλου και της γνωστής μας εισαγγελέως όταν της παρέδωσε το πόρισμα της; Αν δεν υπήρξε, όλα καλά. Αλλά αν υπήρξε, τι ακριβώς ειπώθηκε;
ΥΓ2 Προς Μέγαρο Μαξίμου: όταν έχεις τον αντίπαλό σου στα σχοινιά, δε συμβιβάζεσαι μαζί του. Τον βγάζεις νοκ-άουτ. Μάθημα για αρχαρίους.
