Η πολιτική πορεία του Αντώνη Σαμαρά είναι από τις πιο πολυσυζητημένες στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, καθώς αποτέλεσε πρόξενο σοβαρών κρίσεων στη Νέα Δημοκρατία, στο κόμμα δηλαδή που τον τίμησε πολλαπλές φορές.
Του Αχιλλέα Γραβάνη
Ο Αντώνης Σαμαράς εξελέγη βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας το 1977 σε ηλικία μόλις 26 ετών. Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών και αργότερα ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το 1992 απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση λόγω της διαφωνίας του στο ζήτημα της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας, με την παρέμβαση του ιδρυτή του κόμματος, Κωνσταντίνου Καραμανλή, τότε Προέδρου της Δημοκρατίας. Το 1993 αποχώρησε από τη ΝΔ και ίδρυσε το κόμμα Πολιτική Άνοιξη. Η αποχώρηση βουλευτών που τον ακολούθησαν συνέβαλε στην απώλεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και στην προκήρυξη εκλογών.
Το 2004 επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία επί ηγεσίας του Κώστα Καραμανλή και επανεξελέγη βουλευτής. Μετά την εκλογική ήττα του 2009 εξελέγη πρόεδρος του κόμματος, επικρατώντας της Ντόρας Μητσοτάκη-Μπακογιάννη.
Ο Αντώνης Σαμαράς διετέλεσε πρωθυπουργός από το 2012 έως το 2015, επικεφαλής κυβέρνησης συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Η θητεία του συνδέθηκε με τη δημοσιονομική προσαρμογή και τα μνημόνια, την προσπάθεια παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, την επιστροφή της οικονομίας σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης το 2014. Καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια παραμονής της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την οικονομική ανάπτυξη έπαιξε ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας.
Μετά την ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Αντώνης Σαμαράς παρέμεινε βουλευτής της ΝΔ, αλλά σταδιακά εξέφραζε διαρκώς δημόσιες διαφωνίες κυρίως για τα ελληνοτουρκικά, το μεταναστευτικό, ζητήματα κοινωνικής πολιτικής και τον ιδεολογικό προσανατολισμό του κόμματος. Η σύγκρουση κορυφώθηκε το 2024, όταν μετά από δημόσια κριτική προς την κυβέρνηση διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία, για δεύτερη φορά.
Η διαδρομή του Αντώνη Σαμάρα χαρακτηρίστηκε από το αβυσσαλέο μίσος του για την οικογένεια Μητσοτάκη, παρότι ευεργετήθηκε πολλαπλές φορές από αυτήν, με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που σε πολύ νεαρή ηλικία του εμπιστεύθηκε δύο κορυφαία υπουργεία, αυτά των Οικονομικών και των Εξωτερικών.
Ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε πρωθυπουργός που διαχειρίστηκε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο αλλά η αποχώρησή του το 1993 και οι μετέπειτα συγκρούσεις του με τις ηγεσίες Μητσοτάκη του κόμματος προκάλεσαν σημαντικές αναταράξεις στην παράταξη.
Η πρόθεσή του σήμερα να επαναλάβει τη δημιουργία νέου κόμματος με κύριο στόχο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη μείωση της προοπτικής της ΝΔ για αυτοδύναμη κυβέρνηση το 2027, άρα την αποσταθεροποίηση της χώρας λόγω ακυβερνησίας, θα τον κατατάξει με ασφάλεια στους κορυφαίους Εφιάλτες της.
Η τρικυμιώδης διεθνής κατάσταση με την κατάρρευση των διεθνών συμμαχιών, την αναθεώρηση συνόρων και την παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση θα βρει, με τη συμβολή του Αντώνη Σαμάρα, τη χώρα σε πολιτική δυσπραγία και ακυβερνησία.
Η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη με ανεπαρκείς και καιροσκόπους πολιτικούς αρχηγούς και κόμματα που διαπνέονται από τον άκρατο λαϊκισμό και την έλλειψη κυβερνητικής πρότασης, με εμφανώς ελλειμματικά στελέχη.
Η όποια, έστω μικρή, απομείωση της δύναμης του κυβερνώντος κόμματος θα οδηγήσει στην αναγκαιότητα επαναληπτικών εκλογών ώστε να υπάρξει κυβέρνηση. Μέσα σε μια τέτοια έντονα διλημματική πολιτική ατμόσφαιρα το υποτιθέμενο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά θα εξαφανιστεί. Θα μείνει όμως η εικόνα του Εφιάλτη της παράταξής του για τον Αντώνη Σαμάρα που θα σβήσει για πάντα την όποια θετική του παρέμβαση στη πολιτική ιστορία της χώρας.
Η αδυναμία ενός πολιτικού να ξεπεράσει τον ναρκισσισμό του, τις προσωπικές αντιπάθειες προς όφελος του καλού της πατρίδας και την ισχυροποίησή της τον καθιστά επικίνδυνο. Όταν αυτές οι κάκιστες ιδιότητες συνδυάζονται και με αγνωμοσύνη τού εξασφαλίζουν τη χλεύη των πολιτών και της ιστορίας.
