Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
Η Μαρία Ζαχάροβα έχει πολλούς θαυμαστές στην Ελλάδα. Για πολλούς και πολύ διαφορετικούς λόγους. Κυρίως επειδή επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ως εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, έχει βρει κάθε δυνατό τρόπο να λέει ψέματα.
Είναι δύσκολο να την πιστεύσει κανείς τώρα που ισχυρίζεται πως το χιλιετούς ιστορίας ιερό μοναστήρι της Λαύρας των Σπηλαίων στο Κίεβο επλήγη επί σκοπόν από τους Ουκρανούς με τη χρήση αντιαεροπορικού πυραύλου τύπου Patriot. Αυτούς για τους οποίους παρακαλά κάθε τόσο ο Ζελένσκι τους δυτικούς συμμάχους και για τους οποίους, το ίδιο συχνά, απειλεί άμα την παραλαβή τους, η Μόσχα του Πούτιν.
Η κυρία Ζαχάροβα δεν έχει τον… Θεό της όταν επικαλείται πως όλες οι απαράδεκτες πολεμικές ενέργειες του Πούτιν, όπως η καταστροφή πολύτιμων χριστιανικών κειμηλίων, είναι fake news. Της αναγνωρίζουμε την τεράστια εμπειρία που έχει αποκτήσει ο ρωσικός μηχανισμός διάδοσης ψευδολογιών, τερατολαγνικών ιστοριών και άλλων συνωμοσιολογικών κατασκευασμάτων.
Το έγκλημα όμως είναι προφανές. Μας υπενθυμίζει ότι έχουν περάσει τέσσερα ολόκληρα χρόνια από τότε που ο Πούτιν θα είχε ολοκληρώσει εν ριπή οφθαλμού την κατακρήμνιση των Ουκρανών ναζί.
Η Ουκρανία έχει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί από τους Αμερικανούς και με δυσκολία στηρίζεται στην ευρωπαϊκή βοήθεια. Από εκείνη την αποτρόπαια επίθεση που δέχτηκε ο Ζελένσκι μέσα στον Λευκό Οίκο, με όλους τους ανθρώπους του Τραμπ να τον παροτρύνουν εν χορώ να υπογράψει την παράδοση της χώρας του επειδή «δεν έχει τα καλά χαρτιά στο χέρι του» (You don’t have the cards right now with us).
Είχε ένα δίκαιο ο πρόεδρος των ΗΠΑ, γιατί, ο προσεκτικός ακροατής θα είχε ακούσει πως αυτό που είπε ο Τραμπ ήταν, πρακτικά, «δεν είμαστε μαζί σου και χωρίς εμάς δεν έχεις το χαρτί να συνεχίσεις». Έτσι και έγινε, η Ουκρανία έμεινε χωρίς την αμερικανική στήριξη αλλά, παραδόξως, ακόμη μέχρι σήμερα κατορθώνει να παίζει τα χαρτιά της (και τα drone της) με εκπληκτική αποτελεσματικότητα.
Από τότε, ο πρόεδρος Τραμπ έμπλεξε και μας έμπλεξε όλους με τις αλά Νετανιάου πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των μουλάδων του Ιράν, από τις οποίες έχει βγει ζημιωμένος αυτός και πολύ περισσότερο εμείς. Με αποτέλεσμα να μην έχει σιγουρέψει ούτε καν τον μόνο σωστό και «άγιο» σκοπό του, να μην επιτρέψει δηλαδή στο θεοκρατικό καθεστώς να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Εντός Ελλάδος, με την προεκλογική καμπάνια να δυναμώνει, είναι εκπληκτικό και πολύ λυπηρό ότι τα κόμματα που θέλουν να διώξουν τον Μητσοτάκη, αποφεύγουν να τοποθετηθούν επί θεμάτων της διεθνούς πολιτικής.
Θέλουν μήπως να ξεχνάμε την Ουκρανία; Θέλουν να διακόψουμε τις σχέσεις με το Ισραήλ; Θέλουν την Ελλάδα να ευθυγραμμιστεί με τον Ισπανό Σάντσεθ που δουλεύει για τα συμφέροντα του Ερντογάν;
Συμφωνούν τελικά με την ελληνική διπλωματία; Υποθέτω πως αυτό μπορεί να συμβαίνει συχνότερα από όσο νομίζουμε. Γιατί τότε δεν το λένε; Προφανώς γιατί θέλουν να τσιμπολογούν ψηφαλάκια, όπως λογικό είναι να συμβαίνει τόσο με όσα λένε, όσο και με εκείνα που δεν ομολογούν.
Αν όμως σκοπεύουν να αλλάξουν την ελληνική εξωτερική πολιτική, πρέπει να το πουν τώρα, για να το συμπεριλάβουν οι πολίτες στην κρίση τους. Να ξέρουμε σε τι περιπέτειες, πέραν των εσωτερικών, δημοσιονομικών και άλλων στις οποίες θέλουν ήδη, όπως καταλαβαίνουμε, σκοπεύουν να οδηγήσουν την χώρα. Εξάλλου, η κακοτυχία αυτής της χώρας δεν είχε ποτέ μία μόνον όψιν.
Το «όψιν» για να θυμίσουμε στον Αλέξη Τσίπρα το Γρηγοριανό παλίνδρομο αλλά και αμφίγραμμα όπως αυτά που πουλά η Ζαχάροβα: «ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟИΑИΟΨΙИ».
